Porównanie aterektomii kierunkowej z angioplastyką balonową w przypadku uszkodzeń lewej tętnicy wieńcowej zstępującej ad 6

Nie było różnicy między grupami stosującymi heparynę, zmianami w obrębie okołozabiegowego stężenia hemoglobiny lub stężeniem kreatyniny w surowicy lub długością hospitalizacji po zabiegu (1,4 dnia w każdej grupie). Restenoza angiograficzna
Angiografia została wykonana mediana 5,9 miesiąca po zabiegu u 257 z 265 pacjentów (97 procent), którzy nie otrzymali stentu lub którzy nie przeszli operacji pomostowania tętnic wieńcowych podczas hospitalizacji indeksu (133 z 136 w grupie aterektomii i 124 z 129 w grupie angioplastyki). Kontrolne angiogramy uzyskano w ciągu czterech miesięcy od zabiegu interwencyjnego u 38 pacjentów, z których 32 miało restenozę zgodnie z ilościową analizą angiograficzną. Pozostałe sześć (trzy w grupie aterektomii i trzy w grupie angioplastyki) zostały uznane za restenozę na podstawie oceny wizualnej, ale później okazało się, że mają one zwężenie mniejsze niż 50 procent w ocenie ilościowej.
Stopień restenozy wynosił 46 procent w grupie aterektomii (95 procent przedziału ufności, 37 do 54 procent) i 43 procent w grupie z angioplastyką (95 procent przedziału ufności, 34 do 52 procent) (P = 0,71). Gdy badani ze zwężeniem większym niż 50 procent po zabiegu zostali wyłączeni z analizy (3 w grupie aterektomii i 10 w grupie angioplastyki), wynikowa częstość restenozy wynosiła 45 procent w grupie aterektomii (95 procent przedziału ufności, 37 do 54 procent) i 39 procent w grupie z angioplastyką (95 procent przedziału ufności, 30 do 48 procent) (P = 0,31). Odrębna analiza pacjentów, którzy zostali skutecznie leczeni przy użyciu samej tylko techniki, dała podobne wyniki (44 procent dla grupy aterektomii [110 pacjentów] i 39 procent dla grupy do angioplastyki [112 pacjentów], P = 0,59).
Stopniowa regresja logistyczna ujawniła, że jedynie niestabilna dławica pozostaje czynnikiem predykcyjnym restenozy. Wśród pacjentów z niestabilną dławicą piersiową współczynnik restenozy wynosił 49 procent po aterektomii (95 procent przedziału ufności, 35 do 63 procent) i 49 procent po angioplastyce (95 procent przedziału ufności, 37 do 62 procent); wśród pacjentów ze stabilną dusznicą bolesną odsetek ten wynosił 44 procent po aterektomii (95 procent przedziału ufności, 33 do 55 procent) i 35 procent po angioplastyce (95 procent przedziału ufności, 23 do 49 procent). Pomimo różnic w częstości nawrotów, nie było istotnej interakcji pomiędzy stanem dławicowym a przypisaniem do leczenia po tym, jak kontrolowaliśmy wiek i płeć (P = 0,29 dla terminu interakcji). Po dostosowaniu do stanu dławicy (stabilny vs niestabilny) wskaźniki restenozy wynosiły 46 procent w grupie aterektomii i 42 procent w grupie angioplastyki. Te skorygowane wskaźniki wykluczają, z 90 procentową pewnością, różnicę w odsetkach restenozy o więcej niż 7 procent na korzyść aterektomii lub więcej niż 15 procent na korzyść angioplastyki.
Tabela 3. Tabela 3. Wymiary światła u pacjentów, którzy wykonują aterektomię lub angioplastykę. Rysunek 1. Rysunek 1. Krzywe dystrybucji skumulowanej częstotliwości przedstawiające odsetek pacjentów o określonych minimalnych średnicach światła przed aterektomią lub angioplastyką (przed), po zabiegu (po) i po obserwacji
[podobne: diagnoza genetyczna, szlifierka oscylacyjna allegro, ile się czeka na sanatorium z nfz ]