Porównanie aterektomii kierunkowej z angioplastyką balonową w przypadku uszkodzeń lewej tętnicy wieńcowej zstępującej ad 8

Odwrotnie, analiza post-hoc wykonanych zabiegów aterektomii w tym samym miejscu anatomicznym sugeruje dużo mniejszą szybkość (<25%) 16. Takie zmiany są często ekscentryczne i nieporęczne - cechy morfologiczne ogólnie uważane za mniej niż idealne do plastyki naczyń, ale odpowiednie do aterektomii. Ponadto, dostęp do sztywniejszego cewnika aterektomijnego o wyższym profilu do tych uszkodzeń jest ułatwiony przez ich bliskość i względny brak krętości naczynia. Rozważania te stanowiły uzasadnienie ograniczenia docelowej zmiany w tym badaniu do zwężeń proksymalnej lewej tętnicy wieńcowej zstępującej przedniej; jeśli aterektomia była lepsza niż angioplastyka, powinno to być najbardziej widoczne w przypadku zmian w tej lokalizacji. Pomimo tej strategii, ilościowa analiza angiogramów kontrolnych u 97 procent kwalifikujących się pacjentów nie wykazała istotnej różnicy w wcześniej określonych dychotomicznych wynikach restenozy. Rzeczywiste wskaźniki restenozy w obu grupach w tym badaniu są zgodne z tymi we współczesnych raportach12-15. Wskaźniki złożonych wyników klinicznych (w tym zgonu, zawału mięśnia sercowego, chirurgii pomostowania tętnic wieńcowych, potrzeby dodatkowej interwencji wieńcowej i nawrotu dusznicy bolesnej), które dotyczą pacjentów i ich lekarzy, również były podobne w obu procedurach. Jednak zabiegi aterektomii pochłonęły więcej zasobów cewnikowania-laboratorium i poddały pacjentów większej ilości promieniowania niż zabiegi angioplastyki.
Jak wykazali inni badacze, aterektomia 17-21 była związana z większymi minimalnymi średnicami światła i mniejszą stenozą resztkową po zabiegu niż angioplastyką. Te korzystne cechy angiograficzne zostały jednak zneutralizowane przez proporcjonalnie większe pogorszenie podczas okresu obserwacji, tak że zysk netto zarówno w średnicy, jak iw procentach średnicy był praktycznie taki sam dla obu procedur. Wskazują na to krzywe rozkładu skumulowanego o minimalnej średnicy światła, które były prawie identyczne w czasie obserwacji. Odkrycia te poparte są danymi zarówno z badań laboratoryjnych, jak i klinicznych, z których wynika, że zakres późniejszego rozrostu warstwy wewnętrznej jest proporcjonalny do głębokości urazu tętniczego22 lub do poprawy średnicy światła w momencie zabiegu23, 24; innymi słowy, im większy zysk, tym większa strata. Nierozwiązana pozostaje kwestia, czy stosunek strat do zysku jest stały 25, 26 lub zmienia się w zależności od zastosowanego urządzenia lub uzyskanej kwoty 18, 19; nasze dane, wykazujące proporcjonalnie większą stratę po aterektomii, mogłyby wspierać tę drugą możliwość.
Oprócz ściskania i kształtowania miażdżycy, aterektomia wycina tkanki i płytki odcisków; spodziewano się, że ten mechanizm spowoduje niższą częstość nawrotów niż po operacji angioplastyki. Te oczekiwania nie zostały spełnione w tym procesie. Niemniej jednak aterektomia wieńcowa jest nową techniką, która wciąż ewoluuje. Bardziej agresywne podejście do aterektomii, które skutkuje większymi średnicami światła, zostało ostatnio uznane przez niektórych badaczy24-26. To, czy spowodowałoby to zmniejszenie częstości restenozy bez jednoczesnego zwiększenia liczby powikłań, nie może być określone w naszym badaniu
[patrz też: laryngolog w dublinie, szlifierka oscylacyjna allegro, lek do inhalacji bez recepty ]