Statystyka w medycynie – raportowanie analiz podgrup w badaniach klinicznych czesc 4

Iloraz szans dla zgłaszania analiz podgrup w badaniach wieloośrodkowych w porównaniu z próbami jednoośrodkowymi wynosił 4,33 (95% CI, 1,56 do 12,16). Rysunek 1. Rysunek 1. Raportowanie analiz podgrup z 59 badań klinicznych. Specyficzne cechy sprawozdawcze zbadane w ramach tego działania na rzecz poprawy jakości wskazano w każdym panelu. CI oznacza przedział ufności.
Spośród 59 badań, w których analizowano podgrupy, analizy te zostały wymienione w sekcji Metody dla 21 badań (36%), w sekcji Wyniki dla 57 badań (97%) oraz w sekcji Dyskusja dla 37 badań (63%); analizy podgrup zostały zgłoszone zarówno w tekście, jak iw liczbie lub tabeli dla 39 badań (66%). Inne charakterystyki raportów przedstawiono na rycinie 1. Ogólnie nie jesteśmy w stanie określić liczby przeprowadzonych analiz podgrup; próbowaliśmy policzyć liczbę analiz podgrup podanych w artykule i stwierdziliśmy, że liczba ta była niejasna w dziewięciu artykułach (15%). Na przykład Lees i wsp.17 opisali, że Przeanalizowaliśmy analizy wielu innych podgrup w celu oceny wpływu podstawowych czynników prognostycznych lub współistniejących warunków na efekt leczenia, ale nie znaleźliśmy dowodów na nominalną istotność dla jakiegokolwiek biologicznie prawdopodobnego czynnika. Dla czterech z w tych dziewięciu artykułach udało nam się ustalić, że zgłoszono co najmniej osiem analiz podgrup. W 40 badaniach (68%) nie było jasne, czy którakolwiek z analiz podgrupy była wcześniej określona lub post hoc, aw 3 innych (5%) nie było jasne, czy niektóre z nich zostały wcześniej określone czy post hoc. Opisano, że testy interakcji zostały użyte do oceny heterogeniczności efektów leczenia dla wszystkich analiz podgrup tylko w 16 badaniach (27%), i zgłoszono, że były stosowane w niektórych, ale nie we wszystkich, analizach podgrup w 11 próbach (19% ).
Oceniliśmy, czy dostarczono informacje o efektach leczenia w obrębie poziomów każdej zmiennej podgrupy (rysunek 1). W 25 badaniach (42%) informacje dotyczące efektów leczenia były zgłaszane konsekwentnie dla wszystkich zgłoszonych analiz podgrup, aw 13 badaniach (22%) nic nie zgłoszono. Badacze w 15 badaniach (25%), wszyscy korzystający z projektów wyższości, 10 stwierdzili niejednorodność efektów leczenia między co najmniej jedną podgrupą pacjentów a ogólną populacją badaną (patrz Tabela Dodatku Uzupełniającego). Dla 4 z tych 15 prób to twierdzenie było oparte na nominalnie znaczącym teście interakcji, a dla 4 innych było oparte tylko na porównaniach wewnątrzgrupowych. W pozostałych siedmiu próbach stwierdzono istotne wyniki testów interakcji dla niektórych, ale nie dla wszystkich analiz podgrup. Gdy zgłoszono niejednorodność efektu leczenia, w dwóch badaniach (13%) badacze ostrzegali przed krotnością, a w przypadku czterech badań (27%) badacze zauważyli heterogeniczność w sekcji Streszczenie.
Analiza naszych ustaleń i wytycznych dla podgrup raportujących
W analizowanym 1-rocznym okresie raportowanie analiz podgrup nie było ani jednolite, ani kompletne. Ponieważ projektowanie przyszłych badań klinicznych może zależeć od wyników analiz podgrup, jednorodność w raportowaniu wzmocniłaby podstawę, na której zbudowano takie badania. Ponadto, jednorodność sprawozdawczości będzie miała wartość w okresie między uznaniem potencjalnego efektu podgrupy a dostępnością odpowiednich danych, na podstawie których można oprzeć decyzje kliniczne.
Problemy z raportowaniem analiz podgrup nie są nowe.1-6,18 Assmann i wsp.2 wykazali braki w analizach podgrup w przeglądzie wyników 50 badań opublikowanych w 1997 r. W czterech wiodących czasopismach medycznych
[podobne: laryngolog w dublinie, usg barku kraków, szlifierka oscylacyjna allegro ]